Site logo
Site logo
Site logo
Site logo
<div id="myExtraContent1"> </div>
Site logo

<div id="myExtraContent2"> </div>
<div id="myExtraContent3"> </div>
Site logo

<div id="myExtraContent4"> </div>

De Jachthut

De Jachthut, een essay over architectuur, hoort bij de installatie Salle des Machines. Het essay is hier in zijn geheel te lezen, maar ook te downloaden. Klik hier voor de PDF-versie, inclusief bronvermelding en dankwoord.

lees verder

Alter Nature, We Can!

Antti Laitinen, It's My Island (2007)

In de idyllische context van een voormalig begijnhof in het gemoedelijke stadje Hasselt werkt kunstencentrum Z33 gestaag aan een inmiddels behoorlijke reputatie. Eigenzinnigheid en ruimte voor experiment gaan hier (helaas nog vaak onopgemerkt) samen met aantrekkelijke tentoonstellingen waar niet alleen de insider van kan genieten. Zo ook de manifestatie Alter Nature, een langdurig project rondom het begrip 'natuur' met meerdere tentoonstellingen, lezingen en een symposium, georganiseerd met onder meer het Modemuseum en CIAP.

lees verder

Stills, een hommage tegen wil en dank

foto: jan bitter

Een werknemer zei ooit over Wiel Arets dat er wereldwijd wel honderd architecten zijn die beter zijn, maar dat er niemand is die zijn werk beter weet te verkopen dan hij. Maar of dat ook lukt in Stills, de tentoonstelling over het werk van Wiel Arets in zijn geboorteplaats Heerlen, is de vraag.

lees verder

Over denken en dromen

Ik prijs mezelf gelukkig dat ik kan denken. Door denken (en dromen, wat een meer specifieke benaming is voor het mentaal proces dat ik hier bedoel) ontstaat een discrepantie tussen dat wat is en dat wat zou kunnen zijn, dat wat je bedenkt. En juist die discrepantie, dat verschil, is volgens mij datgene wat het leven kleur geeft. Daarmee bedoel ik uiteraard niet dat je je continu in een droomwereld zou moeten wensen of trachten te bevinden om van daaruit te constateren dat de wereld zoals die is toch eigenlijk een verdomd klote plek is om te verblijven. Nee, het is een steeds fluctuerend spel tussen het een en het ander, waar zowel overlappingen als gaten ontstaan, en die beide zowel intense vreugde als verdriet kunnen veroorzaken. Misschien is dit wel uniek voor de mens, dit vermogen tot het creëren van een meta-wereld die zin geeft aan het leven, of het in ieder geval een zekere gelaagdheid geeft.

lees verder

Van duurzaamheid naar levensvatbaarheid

<br />De eerste foto van de aarde, gefotografeerd door de Apollo 8 missie (1968)

De avond dat de Goede Sint weer op zijn jaarlijkse retour is, waagde ondergetekende zich op de ijsbaan richting Eindhoven, alwaar architect Thomas Rau zijn visie op onze planeet uit de doeken zou doen. Rau, de man die in een adem genoemd wordt met het veelbesproken begrip duurzaamheid, startte zijn betoog met de opmerking dat het maar eens afgelopen moet zijn met diezelfde duurzaamheid, 'die flauwekul die we al lang niet meer nodig hebben'. Wat volgde was een energiek betoog van een bevlogen profeet, die, ondanks dat hij naar eigen zeggen 'niemand wil en hoeft te overtuigen', de goed gevulde zaal volledig in zijn ban hield.

lees verder

De bosrand

De lineaire ruimte die de bosrand vormt is een grens, de plek waar de ratio de fantasie ontmoet. Eindpunt van de beschaving, overgang naar onontgonnen gebied waar slechts de intuïtie enige waarde heeft. De transparantie, het streven naar orde en overzicht wordt hier geconfronteerd met de chaos, het onuitroeibare dierlijk instinct. Het moment van de keuze en de ontmoeting; licht wordt donker, strijdtoneel tussen de Romeinen en de Germanen, god en de duivel, de kerk en de natuurgodsdiensten, de habitat van de jager en van zijn prooi, de rafelrand van de menselijke ziel. Hier vindt de dodelijke ontmoeting plaats, een overschrijding betekent loslaten, het uit handen geven van de controle en je bewegen in het domein van de ander.

lees verder

Pamflet Heterotopie

Michel Foucault gebruikte in een lezing in 1967 de term ‘Heterotopie’ om specifieke plaatsen te duiden die in elke cultuur en elke beschaving terug te vinden zijn, plaatsen die zijn ontworpen als onderdeel van instellingen binnen de samenleving zelf, als het ware contraplaatsen. Het zijn een soort utopieën, maar met het essentiële verschil dat ze gerealiseerd zijn. Binnen deze heterotopieën worden alle andere, werkelijke plaatsen uit dezelfde cultuur tegelijkertijd gerepresenteerd, bestreden en omgekeerd. Wat deze plaatsen bindt en tegelijkertijd afzondert van de ‘dagelijkse’ realiteit is dat de continuïteit van de dagelijkse ruimte er ontbreekt. Wat kenmerkend is voor heterotopieën is dat ze niet volledig publiek zijn maar ook niet helemaal privé, maar daar ergens tussenin liggen, meestal semi-publiek.

lees verder
<div id="myExtraContent7"> </div>
<div id="myExtraContent8"> </div>