Ik prijs mezelf gelukkig dat ik kan denken. Door denken (en dromen, wat een meer specifieke benaming is voor het mentaal proces dat ik hier bedoel) ontstaat een discrepantie tussen dat wat is en dat wat zou kunnen zijn, dat wat je bedenkt. En juist die discrepantie, dat verschil, is volgens mij datgene wat het leven kleur geeft. Daarmee bedoel ik uiteraard niet dat je je continu in een droomwereld zou moeten wensen of trachten te bevinden om van daaruit te constateren dat de wereld zoals die is toch eigenlijk een verdomd klote plek is om te verblijven. Nee, het is een steeds fluctuerend spel tussen het een en het ander, waar zowel overlappingen als gaten ontstaan, en die beide zowel intense vreugde als verdriet kunnen veroorzaken. Misschien is dit wel uniek voor de mens, dit vermogen tot het creëren van een meta-wereld die zin geeft aan het leven, of het in ieder geval een zekere gelaagdheid geeft.

tags: memo